Relacja mistrz – uczeń to coś innego niż coaching, szkolenie czy doradztwo., choć może czerpać z wszystkich tych metod. Jest inspiracją, cierpliwym towarzyszeniem w rozwoju,
ale także prowokacją, motywacją i przywództwem. We współpracy z mistrzem, uczeń buduje siebie, znajduje swoją drogę oraz odwagę i wytrwałość, by nią iść.

 

Czym jest mentoring? Mentoring jest formą relacji mistrz-uczeń. W mentoringu relacja ta jest realizowana poza zhierarchizowanymi strukturami istniejącymi w ramach instytucji naukowych. Zawiązanie i kontynuowanie takiej relacji odbywa się na zasadach całkowitej dobrowolności zarówno po stronie mentora jak i mentorowanego.

Mentoring ma na celu stworzenie bezpiecznych przestrzeni do otwartej dyskusji, planowania działań i wymiany myśli wolnych od elementów występujących w relacji podwładny przełożony, takich jak ocena, nadzór czy sankcja. W związku z tym, błędem jest traktowanie mentora jako zastępcy czy też konkurenta formalnego przełożonego.
Jako osoba zewnętrzna wobec środowiska codziennej pracy naukowca mentor może pomagać mentorowanemu w szerszym spojrzeniu na jego bieżące położenie i ścieżkę kariery naukowej, a bazując na swoim doświadczeniu służyć radą w kluczowych jej momentach.

Formuła mentoringu ma charakter otwarty. Kluczowe dla zawiązania efektywnej relacji mentoringu jest ustalenie, jakie role przyjmą partnerzy i jakie są ich oczekiwania. Mentoring może być traktowany jako narzędzie do osiągnięcia jednego, konkretnego celu zawodowego (mentoring instrumentalny, techniczny) lub jako narzędzie do całościowego rozwoju zawodowego (mentoring rozwojowy). Może też być dowolnym połączeniem tych dwóch podejść.

(Źródło: Fundacja na Rzecz Nauki Polskiej)